An Ampe
holistische coaching
massage
aandachtig en creatief leven
wie had dat gedacht? emoties zijn je innerlijke gps
Emoties. Vaak zien we ze als een last, iets waar we zo snel mogelijk vanaf willen. Zoals die nachtelijke mug die om je oren gonst.
Of we zwelgen er net in, tot ze aanvoelen als drijfzand. We lopen weg van de emoties die we lastig vinden, we verzuipen erin, of we duwen ze weg. Meestal volledig onbewust: het zijn slimme beschermingsmechanismen die we al ons hele leven gebruiken.
Het jammere is dat we zo hun boodschap missen. En dat we niet meer echt stromen.
Leven in de wachtkamer
Ken je dat gevoel: je leeft, maar toch ook niet echt? Of die wachtkamer waarin je tegen jezelf zegt: als dit ene ding nu maar in orde komt, dán kan ik gelukkig zijn?
In mijn opleiding emotiecoaching leerde ik op een totaal nieuwe manier naar emoties kijken. Emoties zijn energetische wegwijzers. Ze tonen ons in realtime welke richting we uit kunnen, en welke overtuigingen ons beperken. Ze zijn het ingenieuze gps-systeem van ons mens-zijn. Alleen heeft niemand ons op school geleerd hoe we het moeten lezen.
Elke emotie draagt een levensthema
Er zijn acht emotiegroepen, elk gekoppeld aan een levensthema.
Boosheid gaat over hoe je je manifesteert in de wereld. In haar meest positieve vorm is ze passie, hartstocht: een energie die bergen verzet. Blijft ze opgekropt, dan slaat ze naar binnen en wordt ze wrok.
Angst gaat over hoe afgescheiden je je voelt van de wereld rondom jou. Ze vraagt je om je gedachten te onderzoeken: is de mug een olifant geworden, of is er echt gevaar?
Verdriet helpt ons loslaten. Danku, traantjes. Vaak houden we net vast aan de verhalen rond ons verdriet, terwijl het ons wil helpen loslaten.
Vreugde wijst ons de weg naar wat ons echt bezielt. Die richting ligt niet in steen gebeiteld, ze stroomt mee met het leven.
Flow is geen constante vreugde
Flow betekent niet dat je je altijd vrolijk voelt. Flow is de veerkracht om te surfen op de golven die door je heen willen bewegen. Zo groeit er een gelijkmoedig contentement, zelfs in lastige tijden.
En misschien vinden we onze zogenaamde missie wel gewoon zo: door speeltijd te maken in ons dagelijks leven.
Wie had dat gedacht?
Wil je leren je eigen emoties te lezen? In mijn holistische coaching en online programma's gaan we hier dieper op in. [Ontdek het aanbod] of [schrijf je in op de nieuwsbrief].
Drie minuten uit de box van je verhaal
Een vraagje: ben je vandaag al eens uit je persoonlijke verhaallijn gestapt? Drie minuten volstaan. Langer hoeft niet, dat zou nog paniek kunnen veroorzaken.
Wat bedoel je, An? Mijn verhaal is toch wie ik ben?
Jij bent niet je gedachten
Heb je al eens gemerkt dat er afstand is tussen jou en je gedachten? Je kan ze observeren. Dan kan je ze toch onmogelijk zelf zijn?
Toch lopen we de hele dag rond met het idee dat we zijn wie we denken te zijn. Loopt alles naar wens, dan voelt dat goed. Loopt het anders, dan net iets minder.
Dus: wie of wat ben jij in de ruimte tússen je gedachten? Er hoeft geen antwoord te komen in de vorm van een gedachte. Enkel een gewaarwording.
We vullen de stilte graag op
Als er al eens een opening komt, een moment van stilte en ruimte, vullen we die snel weer op met onze vertrouwde verhalen. Dat is wat we doen als mens, en daar is niets mis mee.
Maar ik nodig je graag uit om geregeld bewust even uit het verhaal van jou te stappen. En daarna met evenveel plezier er weer in, met net iets meer bewust-zijn.
Probeer het morgenochtend
Het ideale moment is net bij het wakker worden. Wanneer je je ogen opent, is er nog een seconde vrije ruimte waarin je verhaal nog niet opgestart is. Nog geen ik moet vandaag beter mijn best doen, nog geen to-do-lijst, nog geen naam en rol.
Blijf daar bewust wat langer rondhangen. Doe er de aandachtsoefening oriënteren bij:
Laat je ogen traag door de ruimte dwalen, zonder doel.
Laat ze rusten op wat je aandacht trekt: een kleur, een lichtval, een vorm.
Merk op wat er in je lijf gebeurt: een zucht, een ontspanning, een geeuw.
Dat brengt je zenuwstelsel tot rust. Veel plezier ermee.
Zin om vaker bewust stil te staan bij jezelf? Kijk eens naar mijn [holistische coaching] of [schrijf je in op de nieuwsbrief] voor geregelde inspiratie.
Laat de herfst in je hart (en je trotse stemmetje aan het woord)
Ik weet niet wat het is, maar ik ben helemaal ondersteboven van de kleurenpracht van de herfst. Jij ook?
Ik zie ze tijdens mijn jogrondjes in het Citadelpark. Al enkele jaren loop ik daar mijn toertjes met de stem van een hardloopcoach in mijn oren. Nooit gedacht dat een app zo'n rol zou spelen in het herprogrammeren van mijn innerlijke dialoog.
Een onvoorwaardelijk trots stemmetje
Mijn innerlijke criticus voert vaak de boventoon. Maar die stem in mijn oren is altijd blij met wat ik doe. Of ik nu vlot loop of op slakkentempo, ze is altijd ‘trots op wat ik tot nu toe al bereikt heb’. Al zat ik twintig minuten op een bankje, dan nog zou ze apetrots zijn. Van onvoorwaardelijk gesproken.
Alle gekheid op een stokje. Hoe onvoorwaardelijk steun jíj jezelf?
Heb je überhaupt een trots, ondersteunend stemmetje?
Of komt het kritische stemmetje meteen langs om het trotse een toontje lager te doen zingen?
Mag je criticus wat tegengewicht krijgen?
Durven geloven in jezelf
Als tiener zei ik ooit vol overtuiging: "Ik geloof niet in God, maar wel in mezelf!" Mijn diep-bescheiden moeder keek me recht in de ogen: "Durf dat nooit meer te zeggen, An."
Voor haar klonk het als heiligschennis. Ergens begrijp ik dat wel. Toch is die opmerking blijven hangen: het idee dat geloven in jezelf eigenlijk niet mocht.
Maar misschien sluiten een geloof in iets groters en een geloof in jezelf elkaar helemaal niet uit. Misschien kunnen ze samenvallen, samenwerken, alsof ze nooit gescheiden hoefden te zijn. En misschien zijn we dan pas echt een mens in balans.
Een vraag om mee te nemen
De herfst is een seizoen van loslaten. Welke stemmetjes in je celgeheugen, misschien doorgegeven langs de voorouderlijke lijn, mogen getransformeerd worden?
Wat voel-denk jij?
Wil je je innerlijke criticus zachter leren maken? Boek een [holistische coachingsessie] of [schrijf je in op de nieuwsbrief] voor seizoensinspiratie.
Op slakkentempo: wat de Camino me leerde over herstel
Ik wandelde met twee vriendinnen een stuk van de Camino naar Compostela: zo'n 125 kilometer van het stijlvolle San Sebastián naar het bruisende Bilbao. Prachtig, intens en bij momenten bloedheet.
Het was mijn eerste zware fysieke tocht. Het deed me denken aan een vipassana-retraite, maar dan precies andersom.
Stilzitten of stappen
Op retraite zit je tien dagen stil, terwijl je hele systeem onderhuids begint te stomen, als een snelkookpan op weg naar een verstilde geest. Op de Camino ben je dagenlang in beweging, tot je hielen en tenen om genade smeken. Maar ook daar wordt je geest steeds stiller, opengetrokken door de weidse landschappen.
Naar binnen of naar buiten: beide wegen zijn intens, verstillend en mogelijk transformerend.
Onderweg ontwikkelde ik trouwens een diepe waardering voor Compeed. "Zullen we even compeeden?" Dan weet je dat een merk een werkwoord geworden is.
Hoe ver we gekomen zijn
Ruim tien jaar geleden herstelde ik van een lange ziekteperiode. Een trap oplopen was toen al genoeg om me volledig uit te putten. Mijn vriendin en wandelmaatje kende een gelijkaardige weg: een paar jaar geleden kon ze maar enkele kilometers stappen.
En daar liepen we nu, soms 22 kilometer op een dag. Onder de geurende eucalyptusbomen stonden we even stil bij hoe ver we gekomen zijn. Bij hoe bijzonder het is om onze kracht terug te voelen.
We wandelden op het ritme van de natuur: traag, aandachtig, op slakkentempo, en overal de humor van inziend.
Herstel is mogelijk
Misschien herinnert dit je aan iets essentieels: herstel is mogelijk. Ook met een chronische aandoening, een label, of iets dat je vertraagt. Niet rechtlijnig, niet gemakkelijk, maar stap voor stap.
Als een arts zegt dat er niets meer aan te doen is, zit die aan de grenzen van wat hij of zij vandaag kent. Dat hoeven niet jouw grenzen te zijn.
"We're all just walking each other home," zei Ram Dass. Iedereen draagt iets mee, en toch wandelen we samen. En je hoeft niet alles alleen te dragen: onze trolley van tien kilo lieten we gewoon door de postbode van slaapplaats naar slaapplaats brengen.
Het was zo al goed genoeg.
Ben je zelf onderweg in een herstelproces? In mijn holistische coaching en massages vind je een plek om te vertragen. [Neem contact op] of [ontdek het aanbod].